20060401

afscheid nemen...

30 maart 2006 16.00 uur Zoetermeer:
Ik loop mijn kamer binnen op kantoor. Er hangen Argentijnse vlaggen met een foto van Bas en mij in de zon. Veel geluk in Argentinië! Een ghettoblaster met tangomuziek wordt binnengedragen en ik krijg Argentijnse wijn aangeboden. Ik lach, wat lief!
Ik ben overladen met aandenkens: gebrande Argentijnse muziek, een zelfgeschreven tekst over de meidenkamer op de 13e, een foto van die meiden, een recept, en natuurlijk een verhaal door H, nu afdelingshoofd en ooit mijn coach, geheel in Sinterklaasstijl over wat de muren en de mensen in Zoetermeer van mij hebben gezien...
Eerder deze week probeerde ik me voor te stellen hoe mijn laatste dag zou voelen; onwerkelijk, definitief, spijt, triest?. Ik keek er naar uit en ik zag er tegenop. Een van mijn collega's zei: Ik houd niet zo van afscheid nemen, dat is zo definitief.
In Spanje hebben ze een mooie uitdrukking: 'Hasta siempre!' Te gebruiken wanneer je niet weet of je elkaar ooit nog zult tegenkomen, maar het absoluut leuk zou vinden als dat wel zou gebeuren.
Zo voelde het dus. Niets definitief. Alles verandert en tegelijk verandert er niets. Herinneringen blijf ik delen met anderen, ervaringen heb ik nog steeds op zak en sympathie voor mijn collega's en andere mensen met wie ik gewerkt heb zal ik altijd blijven voelen. Het is precies de juiste tijd: Een einde betekent ook altijd een nieuw begin.

(meer fotos in: het fotoalbum