20060521

Stuiterend

Vanmiddag onze afscheidsborrel. De meeste vrienden zullen we een hele tijd niet meer zien.

De laatste jaren heeft mijn gevoel allerlei fasen doorlopen. Bij mijn zusje in Suriname heb ik veel met Saskia gesproken over mijn onvrede in Nederland en of een andere omgeving die zou verminderen. Angst is het eerste gevoel als je overweegt alles achter te laten. Huis, baan, vrienden. Maar na diepgaande analyse besloten we dat we beiden slim en vaardig genoeg zijn om die hindernissen te nemen. Ik kreeg al een tijdje een warm gevoel bij Argentinië, dus stelden we ons dat als doel. Eerst maar een vakantie, want Suriname was een tegenvaller gebleken en dat wil je niet als je emigreert.

Na onze vakantie in Buenos Aires en Mendoza waren we niet lyrisch over een leven daar, maar wikkend en wegend besloten we toch te gaan. We hebben Spaanse les genomen, boekjes en internet geraadpleegd over de cultuur en administratieve benodigdheden voor een leven en gingen driftig op zoek naar werk of andere opties. In deze periode reageerden vrienden en familie met vragen over die angst om alles achter te laten. Zelf hadden we die keuzen al gemaakt en verklaarden dus koeltjes dat het allemaal goed komt.

De laatste weken, tijdens de afronding van de visum-formaliteiten kwam bij mij dan toch de realisatie dat ik mijn vrienden en familie een hele tijd niet meer zal zien. Daarbij de spanning van de grote projecten van de afgelopen weken:

• Het inpakken
• Het visum
• Het migreren van de servers op mijn werk

Nu ik dit schrijf hebben we een visum, zijn we bijna klaar met inpakken en is de migratie in volle gang. De spanning ebde de afgelopen week weg en maakte plaats voor euforie. Het gaat eindelijk gebeuren! Straks de afscheidsborrel, wellicht maakt de euforie dan nog plaats voor weemoed. En vannacht weet ik niet of ik veel zal slapen.