20060604

Relajarse

De bedoeling was een rustiger en zonniger leven. Ik heb de hele week als een gek gewerkt. Ik heb het erg druk met ervoor zorgen dat onze IT voor 15 juni in een veilig datacenter zit. Momenteel valt ons telefoonsysteem een paar keer per week uit omdat de oude server het gewoon niet meer kan bijbenen. Als je ziet hoeveel mensen er zitten te werken en je ziet op welke server dat gebeurd, 15000 i-km verderop geloof je niet dat het kan. Sterker nog, mijn IT vrienden en adviseurs beweren dat het niet mogelijk is! Ik ben dus best benauwd dat ze toch een beetje gelijk hebben en wil zo snel mogelijk op die mooie nieuwe zware server in die klimaatgecontroleerde en beveiligde omgeving over.

Dus om 8:00 beginnnen, omdat alles hier minstens een half uur reizen met zich meebrengt moet ik om 6:30 op.... Ik loop drie blokken door de ambassade wijk :-) naar de Subte (=metro) en moet dan 25 minuten staan tussen onuitgeslapen forenzen. Als ik aankom op 9 de Julio en ik wordt door de roltrap omhooggeschoven ontvouwt zich de imposante aanblik van de Plaza de Republica met in het midden, tussen de 18 rijbanen de gigantische obelisque. Daar krijg ik nog steeds een beetje kriebeltjes van in mijn buik.

De ochtend moet ik benutten om met Nederland te werken, het is al 13:00 als ik begin en als het hier 13:00 is is het in Nederland sluitingstijd. Ik rond nog wat af en ga een uurtje uit eten. Even tot rust komen, als niet een of andere collega met wie je meeging de hele tijd over werk zit te praten tenminste... Je kent dat wel. De middag is meer constructief: plannen, mailen, testen en praten.

Wel gek om te laat te komen op een afspraak om 15:00 omdat je nog zat te lunchen. Gelukkig is een kwartiertje tot half uurtje te laat heel normaal.

Om 18:00/ 19:00 houden we op met pezen en wandelen we ineens door de mierenhoop onze avond in. Tijd op te relaxen oftewel 'relajar' (de j wordt uitgesproken als een harde g)