20060630

Waarom Buenos Aires?

Maandagavond; ik loop langs een van de vele kiosken en probeer een revista (magazine) te vinden dat niet te moeilijk is, maar wel interessant. Mijn oog valt op de krant, waar iets staat over ‘ de grote week van kunst in Buenos Aires’. Het wordt de krant. Deze week overweeg ik het volgende te bezoeken (een keuze uit het brede aanbod):

• Opening van de tentoonstelling van Botero in het museum nacional de bellas artes
• Veiling van de koeien uit de cow parade (vorig jaar stonden ze ook in Den Haag) a $ 5000 per stuk (leuk als je in een van de villas bij ons in de buurt woont)
• Opening van een tentoonstelling met werken van Frida Kahlo en haar man Diego Rivera in het cultureel centrum Borges
• Tentoonstelling Roy Lichtenstein (popart) in weer een ander museum voor moderne kunst

Eigenlijk wil ik alles zien, maar tegelijk weet ik dat dat niet gaat gebeuren. Omdat het te vermoeiend is, omdat ik andere dingen te doen heb….
Het ene museum is altijd gratis en tot 19.30 uur open (net te kort om na je werk te gaan), maar de ander is op woensdag tot 21 uur open en op die dag ook gratis. Gisteren werd het daarom de tentoonstelling van Roy Lichtenstein. Heerijk!

Ik had een sollicitatiegesprek gehad in het Engels, daarvoor saai werk gedaan en ik voelde een lichte hoofdpijn opkomen. Vanuit hartje centrum loop ik met het buspuzzelboek (daar vertel ik een andere keer wel over) richting het noorden op zoek naar de buslijnen die langs mijn museum rijden. Uiteindelijk vind ik het (na een uur slenteren) en stap ik weer twee haltes te vroeg uit. Maar ik ben er rond half 7 en m’n hoofdpijn is verdwenen.
Er staan al mensen in de rij voor het auditorium waar elke avond films of lezingen zijn. Er is een café met heerlijke drankjes en hapjes, een museumwinkel waar je hippe gadgets kunt kopen en natuurlijk schilderijen en andere kunst.
Ik dwaal in m’n eentje door het museum. Dan belt Bas waar ik uithang. Hij gaat naar huis zegt hij. Een half uur later zit ik in een hokje te kijken naar iets dat heet: The end song. Onleesbare aftiteling op een tv-scherm en afhankelijk van de regellengte en de pauzes tussen de regels hoor je muziek. Hoe ombenullig ook, het fascineert. Na een paar minuten komt er iemand naast me zitten Hij geeft me een kus. Bas heeft zich toch maar door een collega laten afzetten bij het museum. We eindigen de avond in een klein restaurantje met een glaasje wijn, een bordje pasta…. en een heeeeeeeeeeeeerlijke lemonpie.