20060707

Zeg me, hoe is het leven daar?

Om kwart voor zeven zegt mijn nieuwe telefoon: 'Koekkoek....koekkoek'. Het geluid dat we eerder hoorden, konden we nog negeren, maar onder deze irritante koekkoek komen we niet uit. Met moeite trek ik m'n oogleden open en stap onder de douche. Ik roep Bas als ik bijna klaar ben, zodat hij ook kan profiteren van het warme water dat ik op de buren heb veroverd. Halverwege het bakje cornflakes dat we snel naar binnen proberen te werken, gaat de bel al. 'Taxi Premium'. Steevast 5 tot 10 minuten te vroeg!

Rond kwart voor acht zoeven we over de 8 baans straat richting het centrum. Tegen acht uur zoenen we een paar collega's goedemorgen en beginnen we met onze werkdag. De zaal zit vol met bellende mensen. Rond 12/ 13 uur gaat de helft van hen naar huis. De Europese werkdag is voorbij. Hun werkdag was om 4 uur al begonnen. Wij gaan tegen die tijd lunchen in een van de tentjes rond kantoor. Een pasta, een salade of een groot stuk vlees, een hartige taart. Net waar je zin in hebt. We eindigen met een espresso. Na een uur tot anderhalf uur gaan we verder met werken.

Rond zessen zijn we meestal klaar en is het grote keuzemoment: Slenteren door de stad, sporten, tangodansen, naar huis gaan en koken, nog wat mail of telefoontjes plegen, naar het museum, shoppen, afspreken met collega's of vrienden...

Terug naar huis gaan we met de metro, die hier Subte heet. Op station 9 de Julio staat het perron vol met mensen. Ook de metro die binnen komt rijden is volgepakt. De mensen op het perron persen zich in de metro naar binnen tot er geen ruimte meer is. De helft blijft op het perron wachten op de volgende metro, maar is nu naar de voorste rijen gepromoveerd. In de tweede metro die aankomt weten we ook een plekje te veroveren. Soms is het zo druk dat je je niet meer hoeft vast te houden. De mensenmassa absobeert alle onverwachte bewegingen van de metro. Je gêne om te dicht bij mensen te staan of je voorkeur om vreemde mensen niet te intiem aan te raken gaat hier snel over.

Een snel bezoekje aan de supermarkt lukt bijna nooit. Er is te veel te zien en te kiezen. De kassajongen pakt onze boodschappen direct in plastic tassen. Er lijkt een limiet te zitten op het aantal spullen dat in één tasje mag. Met minder dan drie tasjes zijn we nog nooit naar huis gegaan.

Zoekend naar m'n huissleutel zoemt de portier de deur al open. Hola, Buenos Noches! Alles goed? Heb je de wedstrijd gezien...? Hugo, onze favoriete portier staat weer als een blije hond alle bewoners warm te verwelkomen.
Liftdeur open, schuifdeur opzij... eindelijk thuis.

Kijk nu niet gek op als het ondertussen 21 uur is. Eerst doen we nog wat dingetjes voor onszelf en tegen 22 uur eten we eindelijk. De helft van de week is dat lekker vers brood van 'Hausbrot'. De enige winkel waar je normaal brood met granen kan krijgen.

Vroeg naar bed gaan lukt dan ook meestal niet. Maar dat hoort ook niet in Buenos Aires. Liever 's middags bijslapen dan de late avondjes en nachten missen.