20060926

Día de la primavera (lente)

Ik kom langzaam tot de ontdekking dat de Argentijnen elke mogelijkheid aangrijpen om iets te vieren. Vorige week donderdag was het 21 september, het begin van de lente.

Ik sta tussen alle mensen ingeklemd in de metro op weg naar mīn werk. Ik lees het sms-je van het meisje dat tegen m'n buik is geplakt, mee: 'Hee vriendin! Gefeliciteerd met de lente! besos, XX'

Inwendig schud ik mīn hoofd. Voor mij klinkt het alsof ze zoiets zegt als: Goed gedaan! Dankzij jou is de lente er nu!

Tussen de middag ga ik lunchen met mīn collegaīs. Bij het afrekenen geeft de ober een bosje bloemen aan de vrouwen aan onze tafel. Op het kaartje staat iets vergelijkbaars: Gelukkige lente!

Ondanks mijn eerdere bijna afkeurende reactie op al dit onzinnig blije gedoe,bgin ik langzaam ook wel wat te zien in die positieve instelling. Het valt in dezelfde categorie als positieve feedback geven aan elkaar. Veel is perfecto, buenisimo, een dikke beso. Een standaardbegroeting hier is ook 'Hallo, hoe gaat het?' (Ondertussen zijn we er achter dat je die vraag niet hoeft te beantwoorden...)

Ik weet dat het gewoonten zijn, maar het werkt wel. Je lacht vaker, voelt je gewaardeerd en begint het zelfs terug te doen. Het is bijna alsof we leven in een wasmiddelreclame...