20081115

Groen Gras

BasO

Toen ik jaren geleden werd geconfronteerd met de harde realiteit dat de (toen) liefde van mijn leven er van door ging met iemand wiens persoonlijkheid en gedrag mij enorm tegenstonden, brak er een periode aan waarin ik niet tegen andermans verdriet nog tegen ruzies kon. Mijn, achteraf gezien, depressie verdroeg geen negatieve gevoelens. in die periode heb ik naast de humor van 'Alo, Alo' en de hele serie 'Are you being served' ook mijn zelfspot herontdekt.

Nu, zeven jaar later, loop ik over de Avenida de Mayo. De zon is bijna te sterk om mijn ogen open te houden en Marco Borsato zingt op mijn walkman/telefoon over een verloren liefde. De tekst is soms ietwat simpel maar de vertolking, het gevoel dat hij erin legt, is enorm. Ik moet even denken aan de overemotionele tango die ik tweewekelijks beleef alsof het een gemiddeld uitje is. De muziek in mijn oren, technisch en emotioneel gezien van hoog niveau (, zij het blues in de basis), zwelt aan en Marco doet er nog een octaafje bovenop. Vóór mij wordt het congresgebouw, een kopie van het witte huis, steeds groter en de hele situatie ontlokt een traantje bij me.

Ik realiseer me hoe vreemd het is dat ik nu, in een van de gelukkigste perioden van mijn leven (tot nu toe) zo geniet van levensliederen die over het algemeen geenszins een vrolijk verleden noch toekomst beschrijven. Terwijl ik toen het liefst elke dag in Disneyland rondhing. Alsof de mens, of ieder geval ik, een ingebouwd balans-mechanisme heeft dat er voor zorgt dat je in tijden van tegenspoed de zaak niet verergert en je focussed op voorspoed en andersom.

Ik realiseer me nu (weer eens) hoe mooi het is om te leven, elke dag wat nieuws mee te maken, en je vooral niet te laten leiden door angst.