Argentina
Welkom op onze eigen Blog. Hier verschijnt met regelmaat een nieuw verhaal, al dan niet vergezeld van wat foto's uit ons fotoalbum. Op deze pagina's kun je meer informatie vinden over Argentinië.
Geef je op voor onze nieuwsbrief als je een bericht wilt ontvangen wanneer deze blog word bijgewerkt.
Hier wonen we.
Metrostaking
In Buenos Aires wordt er elke week wel gedemonstreerd in verschillende vormen. Een aantal groepen heeft een vast ritme. De omas en moeders van de vermisten lopen elke donderdagmiddag hun rondje over de Plaza de Mayo en de veteranen van de Malvinas (Falkland eilanden voor de Brits gezinden) hebben een vaste campingstek op datzelfde plein zolang ik mij kan herinneren. Dan zijn er de regelmatige terugkerende protesten van bijvoorbeeld docenten die elk jaar weer staken voor een salarisverhoging en ook leerlingen van de belangrijkste middelbare scholen die de school bezetten om betere leeromstandigheden te claimen. Het platteland is ook een regelmatig terugkerende speler met wegblokkeringen en staking in de levering van granen, vlees of zuivelprodukten.
Deze week, naast demonstraties van fabriekspersoneel tegen de onrechtmatige ontslagen van een aantal collegas en de protesten van sociale organisaties en studenten tegen ik-weet-niet-wat, legde ook het metro-personeel het werk stil, om te protesteren tegen de obstructie van hun aanvraag tot het erkennen van hun recht op organisatie (in de vorm van een syndicaat). De initiële aanvraag is al goedgekeurd en wat een simpele procedure zou moeten zijn om het juridisch te erkennen, duurt nu al meer dan een jaar, in plaats van de drie maanden die er voor staan, claimen zij. Dinsdag reden er daarom geen metros. De bazen, die hun personeel liever in de bestaande vakbond houden, probeerden het metroverkeer nog op gang te brengen, maar nadat groepen metrowerkers de rails bezetten, reed er geen wagen meer.
Het Ministerie van Werkgelegenheid deed nog een poging door het metroverkeer plotseling en tijdelijk 'essentieel' te verklaren, maar ook daar trokken de demonstranten zich niets van aan.
Het gevolg was, uiteraard, chaos tijdens het spitsuur. De ruim miljoen mensen die normaal met de metro naar z'n werk gaat, moest nu boven de grond reizen. Nu ik weer elke dag naar de ambassade in Puerto Madero ga, ben ik ook de dupe. Op een normale dag zorg ik dat ik voor half 9 bij de halte van de metro sta, zodat ik mezelf nog net in de metro kan proppen, na drie haltes weer kan ademen en na 7 haltes opgelucht de relatief frisse lucht van de haven inadem, terwijl ik de paar honderd meter tussen station en ambassade loop. Deze dag sla ik het ontbijt over, zodat ik om 8 uur (en dat is vroeg in Buenos Aires) een bus kan pakken die 3,5 kilometer Corrientes afrijdt tot aan de rand van de haven. Na 5 minuten bij de halte te hebben gestaan, zie ik het al..het verkeer sluipt voorbij en de bussen zijn overvol en nemen niemand meer mee. Ik wacht nog een bus af, maar nee, onbegonnen werk. Lopen zou nog sneller gaan. Gelukkig heb ik als echte Nederlander een fiets. Even later zoef ik tussen de gemotorizeerde slakken. De zon verwarmt m'n gezicht en armen. Even later steek ik de 14-baans 9 de Julio over, passeer de Obelisco, rijdt door het nog rustige zakencentrum tot aan de verbouwde pakhuizen van Puerto Madero. Ik ruik zowaar zeelucht! Ruim op tijd zet ik mijn computer aan en de telefoon van de nachtstand. ' Buenos días, Embajada de Holanda, Nederlandse Ambassade, goedemorgen!'
Op een terrasje
Het is 16 uur en we vangen nog net de laatste stralen, voordat de zon achter de gevel van het gebouw aan de overkant verdwijnt. We hebben honger, nog niet geluncht. We vragen wat er te eten is. Het wordt een tosti ham-kaas-tomaat op pitabrood. Te drinken? Ze stelt verse jus voor. Goed idee, vind ik. Bas ook. We kletsen wat, over de boom aan de overkant en hoe z'n felgroene blaadjes mooi afsteken tegen de creme-kleurige gevel.
Ik zie een jongen op de fiets aankomen met twee kilo sinaasappelen. Hij parkeert en loopt naar binnen. Drie minuten later slurpen we door een rietje de sinaasappels naar binnen.
Dag van de Lente en van de Groenteboer
Vandaag is het de Dag van de Lente. De bloemenwinkels hebben extra ingeslagen, de telefoonmaatschappijen zorgen voor extra bandbreedte en de zon is achter de wolken tevoorschijn gekomen. Vandaag is de dag om met een bloemetje thuis te komen en je vrienden een fijne dag te sms-en. Bovendien is het de Dag van de Student die vandaag niet studeert maar met studiegenoten picknickt in het park om de natuur en de jeugd te vieren. Het is ook de dag dat onze groenteboer weer opengaat, na bijna 2 weken gesloten te zijn. In de zaak werken: Yanet, de eigenaresse van begin 30, haar broertje, haar zusjes, een oom en wat tantes en af en toe een buurjongen. Ze komen oorspronkelijk uit Bolivia waar haar ouders nog wonen, maar in Buenos Aires is het beter geld verdienen. In de twee weken dat ze dicht waren, heeft Yanet met haar tante en haar zus twee keer drie dagen in de bus gezeten om 7 dagen bij haar zieke moeder te kunnen zijn. Langer blijven zat er niet in. Er moet weer geld in de familiekas komen.
Ze is de beste van de buurt, veruit de beste en de sympathiekste. Voor de tweede keer zijn we tot deze conclusie gekomen, nu we (net zoals van de zomer, toen ze een maand dicht waren voor verbouwingen) onze boodschappen bij anderen moesten halen. Het meest dichtbije alternatief is de groenteboer hier op de hoek. We hebben elkaar een jaar geleden bezworen daar nooit meer te kopen, zelfs niet als het de enige is die open is. Bij het horen van ons buitenlandse accent gooiden ze steevast de prijs omhoog. Tweede in locatie is de 'inwonende' groenteboer van de nieuwe Chinese supermarkt 'Tony'. Het is een echtpaar die weinig lijkt te geven om hun groenten en hun klanten, aangezien we regelmatig zachte tomaten en rotte appels tussen de collectie uit moeten vissen. Uiteindelijk hebben we ons vooral beholpen met de weinig spraakzame oudere man die een stalletje heeft in het supermarktje verderop. Hij zoekt met zorg het fruit en de groente voor je uit en doet niet moeilijk over muntgeld (een spaarzaam goed in Buenos Aires). Het heeft helaas maar een beperkt assortiment, wat de creativiteit in de keuken een beetje limiteert.
Gelukkig is het vandaag de Dag van de Lente en is Yanet weer terug. Wat zal ik eens koken?
Swine Flu
Argentina just revived after being paralized for a few months about the Gripe A or Swine Flu.
I have serious doubts about this whole craze and will try to explain why:
The UK NHS is not very alarmed and the CDC says: 'At this time, most people who have become ill with novel H1N1 in the United States have recovered without requiring medical treatment and have experienced typical flu symptoms.'
And then there is Tom Jefferson who worked for the Cochrane Collaboration. He claims that the WHO has changed its definition of pandemic to make this flu to be classified differently (Read all of it!).
So why exactly does the WHO put the whole world in a level 5 alert (some say we should be in 6)?
CNN money gives us a nice intro of the subject.
Wikipedia states that yearly some 500'000 people die from flu. So while only 255 people died from birds flu (in 9 years) this was reason enough for mass murder of livestock, and mass stocking of medicine. This is at least suspicious. Although I think this story is a bit overdone on the conspiracy end, it does point out the usefulness to the media manipulators of another subject at this post-Bush era.
It can go wrong as well.
By the way the name is stupid. Flu is always coming from birds and pigs.
Not that it's bad that people think about those around them en cover their mouth when coughing....
Update Monday, 25 January 2010 WHO uit scherpe kritiek op critici
Ik woon al 3 jaar in Buenos Aires en er is veel dat dit land van Nederland kan leren. Maar qua taxi's is het andersom:
Als ik hier naar buiten loop rijdt er binnen 2 minuten een taxi voor. Deze kan ik gewoon stoppen door mijn hand uit te steken. Ik hoef niet zelf op zoek naar een standplaats of te bellen en te wachten.
De taxichauffeur spreekt goed spaans, is vriendelijk en niet agressief, kent de stad en rijdt de kortste weg (heel soms niet, maar dan stap je gewoon uit, er komt immers binnen 2 minuten weer een andere voorbij)
De auto is een simpele middenklasser. Geen luxe, geen DVD-schermen maar dat hoeft ook niet. Ik wil van A naar B.
De prijs is ongeveer gelijk aan die van twee koffie voor een ritje van 10-20 minuten. Dat is 8x de prijs van een busrit, maar die doet er wat langer over en OV is hier héél goedkoop (zoals het in Nederland ook zou moeten zijn)
Tweede artikel online!
Mijn tweede artikel rond het thema van de laatste Argentijnse dictatuur is vanmorgen geplaatst: http://thewip.net/contributors/2009/06/argentinas_collective_memory_c.html
Lees verder (terug) in het Archief
Page last modified on November 16, 2009, at 08:11 PM
