Welkom op onze eigen Blog. Hier verschijnt met regelmaat een nieuw verhaal, al dan niet vergezeld van wat foto's uit ons fotoalbum. Op deze pagina's kun je meer informatie vinden over Argentinië.
Geef je op voor onze nieuwsbrief als je een bericht wilt ontvangen wanneer deze blog word bijgewerkt.
Hier wonen we.
In Buenos Aires wordt er elke week wel gedemonstreerd in verschillende vormen. Een aantal groepen heeft een vast ritme. De omas en moeders van de vermisten lopen elke donderdagmiddag hun rondje over de Plaza de Mayo en de veteranen van de Malvinas (Falkland eilanden voor de Brits gezinden) hebben een vaste campingstek op datzelfde plein zolang ik mij kan herinneren. Dan zijn er de regelmatige terugkerende protesten van bijvoorbeeld docenten die elk jaar weer staken voor een salarisverhoging en ook leerlingen van de belangrijkste middelbare scholen die de school bezetten om betere leeromstandigheden te claimen. Het platteland is ook een regelmatig terugkerende speler met wegblokkeringen en staking in de levering van granen, vlees of zuivelprodukten.
Deze week, naast demonstraties van fabriekspersoneel tegen de onrechtmatige ontslagen van een aantal collegas en de protesten van sociale organisaties en studenten tegen ik-weet-niet-wat, legde ook het metro-personeel het werk stil, om te protesteren tegen de obstructie van hun aanvraag tot het erkennen van hun recht op organisatie (in de vorm van een syndicaat). De initiële aanvraag is al goedgekeurd en wat een simpele procedure zou moeten zijn om het juridisch te erkennen, duurt nu al meer dan een jaar, in plaats van de drie maanden die er voor staan, claimen zij. Dinsdag reden er daarom geen metros. De bazen, die hun personeel liever in de bestaande vakbond houden, probeerden het metroverkeer nog op gang te brengen, maar nadat groepen metrowerkers de rails bezetten, reed er geen wagen meer.
Het Ministerie van Werkgelegenheid deed nog een poging door het metroverkeer plotseling en tijdelijk 'essentieel' te verklaren, maar ook daar trokken de demonstranten zich niets van aan.
Het gevolg was, uiteraard, chaos tijdens het spitsuur. De ruim miljoen mensen die normaal met de metro naar z'n werk gaat, moest nu boven de grond reizen. Nu ik weer elke dag naar de ambassade in Puerto Madero ga, ben ik ook de dupe. Op een normale dag zorg ik dat ik voor half 9 bij de halte van de metro sta, zodat ik mezelf nog net in de metro kan proppen, na drie haltes weer kan ademen en na 7 haltes opgelucht de relatief frisse lucht van de haven inadem, terwijl ik de paar honderd meter tussen station en ambassade loop. Deze dag sla ik het ontbijt over, zodat ik om 8 uur (en dat is vroeg in Buenos Aires) een bus kan pakken die 3,5 kilometer Corrientes afrijdt tot aan de rand van de haven. Na 5 minuten bij de halte te hebben gestaan, zie ik het al..het verkeer sluipt voorbij en de bussen zijn overvol en nemen niemand meer mee. Ik wacht nog een bus af, maar nee, onbegonnen werk. Lopen zou nog sneller gaan. Gelukkig heb ik als echte Nederlander een fiets. Even later zoef ik tussen de gemotorizeerde slakken. De zon verwarmt m'n gezicht en armen. Even later steek ik de 14-baans 9 de Julio over, passeer de Obelisco, rijdt door het nog rustige zakencentrum tot aan de verbouwde pakhuizen van Puerto Madero. Ik ruik zowaar zeelucht! Ruim op tijd zet ik mijn computer aan en de telefoon van de nachtstand. ' Buenos días, Embajada de Holanda, Nederlandse Ambassade, goedemorgen!'